Całość — aby zrozumieć wpływ niemieckiego prawa opakowaniowego na rynek żywności świeżej, trzeba zacząć od jego podstawowego celu: ograniczenia ilości odpadów i przeniesienia kosztów recyklingu na producentów i importerów. VerpackG nie jest jedynie katalogiem zakazów czy wymogów technicznych, lecz systemem odpowiedzialności, który obejmuje cały łańcuch dostaw — od projektowania opakowania, przez logistykę, aż po końcowe sortowanie i przetwarzanie odpadów.
Dla przedsiębiorstw sprzedających produkty na rynek niemiecki oznacza to konkretne obowiązki administracyjne i finansowe: rejestracja, raportowanie ilości opakowań oraz uczestnictwo w systemach zagospodarowania odpadów. W praktyce firmy muszą zadbać nie tylko o zgodność materiałową i etykietowanie, ale również o formalne wpisy i rozliczenia — m.in. rejestrację w systemie LUCID i powiązane z tym obowiązki wynikające z VerpackDG — co często wymaga skoordynowanego działania działów zakupów, jakości i logistyki.
Specyfika opakowań dla żywności świeżej stawia dodatkowe wyzwania: konieczność stosowania barier antybakteryjnych czy barier przeciwprzenikaniu wilgoci często popycha producentów w stronę laminatów i materiałów wielowarstwowych, które są trudne do recyklingu. Ponadto krótkie terminy przydatności i ryzyko zanieczyszczeń organicznych utrudniają zbiórkę i segregację, a małe partie i opakowania jednostkowe podnoszą koszty systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta.
Rozwiązania to zarówno działania techniczne, jak i organizacyjne: projektowanie opakowań pod kątem recyklingu (mono-materiały, łatwe do oddzielenia etykiety), współpraca z sieciami recyklingu i systemami depozytowymi oraz wdrożenie procedur wewnętrznych do śledzenia mas i raportowania. Producenci mogą też wykorzystać ten moment do budowania przewagi konkurencyjnej — przejrzysta komunikacja ekologiczna i inwestycje w zamknięte obiegi surowców stają się coraz częściej oczekiwane przez konsumentów i kontrahentów.